Ert žś ķ fórnarlamshlutverkinu - Gušni meš hugleišingu dagsins

Hugmyndin um orkusuguna er forvitnileg.

Í henni birtist afar skýrt žaš višhorf aš viš séum fórnarlömb ašstęšna, fórnarlömb á altari hins erfiša heims – višhorf sem best er aš kalla bara sjálfsvorkunn:

„Jóna er svo erfiš; hún sogar alla orkuna frá mér.“

Hvernig fer žetta fram? Í gegnum ósýnilegan rafmagnskapal sem er stungiš í samband viš žig og orkan leidd á milli? Hugsanlega. En ef Jóna getur „stungiš sér í samband“ viš žig hlýtur žú aš hafa žessar líka fínu innstungur sem vilja láta stinga einhverju í sig. Ástęšan fyrir žví aš Jóna er orkusuga er aš orkan žín er galopin, tvístruš og leitandi. Žú tekur ekki ábyrgš á eigin tilfinningum og orku; hún flöktir og leitar aš tengingum viš ašra – til dęmis Jónu.

Manneskja sem er ekki í vitund fer í višnám og sjálfsvorkunn. Hún vill ekki aš Jóna „taki frá sér“ orkuna, hún „dęmir“ Jónu sem orkusugu og gulltryggir žar meš orkusambandiš á milli žeirra. Meš višnáminu, meš žví aš streitast á móti, meš žví aš fara inn í sjálfsvorkunnina, inn í žetta višhorf sem okkur er svo tamt:

„Heimurinn er svo erfišur. Lífiš er svo erfitt. Jóna er svo mikil orkusuga! Hringdu strax á vęlubílinn fyrir mig – ég get ekki meir.“

Žetta er fórnarlambshlutverkiš, dómur og sjálfsvorkunn. Višnám. En hvaš er višnám?

Višnám er andspyrna, mótžrói; višnám er and-flęši og and-ást. En í leišinni er višnám lęrdómur og tękifęri til aš lęra žví aš oršiš žýšir aš vera viš nám; aš lęra af reynslunni, skilja eigiš skortdýr og fękka žeim tilfellum žar sem orkutap veršur. Žú veršur ašeins fyrir orkutapi žegar žú vilt aš manneskja sé öšruvísi en hún er. Žá fellur orkan – í vonbrigšunum. Von er vęl og vęntingarnar byggjast á žví hvernig ašrir eiga aš vera. Žess vegna veršum viš ašeins fyrir orkuskorti žegar frekjan í okkur yfirgnęfir augnablikiš; žegar viš viljum ekki aš fólk sé eins og žaš er.

Žetta er frekja.

Og í žessu višnámi gagnvart lífinu er svo gaman aš lifa aš viš leggjum hvaš sem er á okkur til aš lifa lengur, til aš višhalda žjáningunni sem allra, allra, allra lengst.

Streita er stjórnsemi og frekja. Višnám gagn­vart augnablikinu.

„Hver vill lifa aš eilífu?“ var spurt um í fręgu rokklagi. Tja, ekki ég. Ekki í van- sęldinni sem einkennir lífiš í žegar-veikinni, í vanmętti, í višnámi og á forsendum skortdýrsins.

Ég vil žaš ekki.
Ég vil velsęld og žess vegna vel ég velsęld.
Ég vel alltaf velsęld žegar skortdýriš liggur í dvala og hjartaš ręšur för. 
Ég vel valsęld.

 

 


Athugasemdir


Svęši

  • Um Heilsutorg
  • Twitter
  • Heilsutorg į Facebook
  • RSS af heilsutorg
  • Mobile śtgįfa af heilsutorg.com
  • Veftré