Įn įrekstra fortķšar vęriršu ekki hér - Gušni og hugleišing dagsins

Aš fyrirgefa felur í sér nokkrar stašreyndir:

Žaš er ašeins ein tilfinning: Ást. Žú elskar allt sem žú varst, allt sem žú ert, allt sem žú veršur. Žú elskar alla sem žú hefur kynnst og elskar allt sem žeir hafa gert meš žér, fyrir žig, handa žér – en líka žaš sem žeir hafa gert žér. Žegar žú lifir uppljómašur í ljósinu elskaršu sérstaklega heitt žaš sem ašrir hafa gert žér, gert á žinn hlut, valdiš žér vonbrigšum eša sárindum, žví aš žau svöšusár hafa hjálpaš žér á leišinni hingaš, inn í gáttina til velsęldar. Án „svika“ og „vonbrigša“ af hálfu annarra og án árekstra fortíšarinnar vęriršu ekki hér.

Ekkert er slęmt žegar allt er orka. Žegar allt í heiminum er orka žá á allt í heiminum jafn mikinn rétt á sér. Žetta finnst sumum erfitt aš ná utan um, sérstaklega vegna žeirra fjölbreyttu hörmunga sem eiga sér staš. Ég hef stundum sagt dęmisögu af sjálfum mér og byssukúlu:

Ég er orka og ég fer í fjallgöngu í žokunni. Á sama tíma gengur annar mašur á svipušum slóšum. Hann er orka. Hann er á veišum og heldur á byssu, hann setur kúlu í byssuna. Kúlan er orka.

Mašurinn sér mig ekki og hleypir af, kúlan leggur af staš í góšri framgöngu og ég og kúlan mętumst. Kúlan – žessi fljúgandi, samžjappaša orka – mętir mér og minni orku og endar í mišju lęrinu á mér.

Hver var í rétti? Og hver í órétti?
Hver var heppinn og hver óheppinn?
Hvaš er heppni?
Hugsanlega var ég „heppinn“ aš fá kúlu í lęriš? Hugsanlega bjargaši kúlan mér frá žví aš stíga eitt skref í višbót fram af klettabelti? Ég veit žaš ekki og get ekki vitaš žaš – ekki í žoku lífsins. Á venjulegu andartaki sé ég ekki hiš stóra samhengi ęvi minnar og get žví ekki dęmt um žaš hvort tilteknir atburšir eru af hinu góša eša af hinu slęma.

Ég stend á fjöllum í žoku meš holu í lęrinu. Hvaš ętla ég aš gróšur­ setja í holunni? Fallegt blóm eša beiska jurt?

 

 


Athugasemdir

Svęši

  • Um Heilsutorg
  • Twitter
  • Heilsutorg į Facebook
  • RSS af heilsutorg
  • Mobile śtgįfa af heilsutorg.com
  • Veftré